5=3 Gerçekte Ne Anlama Geliyor? Projenin Arkasındaki Formül

İnsanlar neredeyse her şehirde bana aynı soruyu soruyor: bu ne anlama geliyor? Bazen bunu yüksek sesle, duvardaki küçük seramik plaketin önünde durarak soruyorlar. Daha sık olarak fotoğrafını çekiyor, QR kodunu okutuyor ve soruyu sessizce soruyorlar. Cevap bir formül, ve bu formül bana ait: X = Y, burada X kaç kez hamile kaldığımı, Y ise kaç çocuk büyüttüğümü gösteriyor. Benim için, kişisel olarak, bu 5 = 3 okunuyor. Beş gebelik. Üç çocuk.

Bunu bir slogan olarak icat etmedim. Bu sadece kendi hayatımın aritmetiği; sohbet sırasında yuvarlayıp geçmekten yorulduğum için düz bir şekilde yazıya döktüğüm bir şey. İnsanlar kaç çocuğum olduğunu sorduğunda üç diyorum, ve bu doğru, ama aynı zamanda eksik bir cevap. Beş, daha eksiksiz olan sayı. Proje, çoğumuzun sessizce, kafamızın içinde yaptığı — belki yılda bir kez, belki her gün — o özel çıkarma işlemini alıp dışarıya, bir duvara, kamuya açık şekilde, hiçbir yorum yapmadan koyuyor. Her şey böyle başladı — sessizce, Paris'te bırakılan tek bir elle kesilmiş plaketle — bunun ne olacağının bir adı olmasından çok önce.

Neden bir hikâye değil de bir formül

Bir formül özlüdür. Ne olduğunu anlamadan önce kimsenin oturup bir açıklama dinlemesini istemez. Sırlanmış seramikten bir parça üzerinde “5=3” yazısını görürsünüz ve daha fazla bağlam olmasa bile bir şey kafanıza dank eder: bu basit bir muhasebe değildir. Eğer X ve Y her zaman eşit olsaydı, bu denklemi yazmanın hiçbir anlamı olmazdı — sadece “üç” derdiniz. Sayıların farklı olabilmesi tam da meselenin özüdür ve bunu bir kez bildiğinizde, plaket süs olmaktan çıkıp dünya hakkında küçük, sessiz bir gerçeğe dönüşür.

Çoğu insan için X gerçekten Y'ye eşittir — gebelikler, büyütülen çocuklarla bire bir örtüşür ve yazacak bir şey yoktur. Ama herkes için değil, ve bu, başına gelmeden önce çoğu insanın sandığı kadar da nadir değil. X, Y'den büyük olduğunda bu fark genellikle görünmezdir. Aile fotoğraflarında ya da doğum günü sayımlarında ortaya çıkmaz. Sessizlikte ortaya çıkar, insanların sessizce hatırladığı tarihlerde, kimsenin size yapmayı öğretmediği bir tür özel matematikte. 5=3 projesi, o farkı sıradan bir sokağın ortasında, kısaca ve dramatize etmeden görünür kılmak için var.

Formül bir slogan değil. Sadece olanların, birinin görebileceği bir yere yazılmış hali.

Seramik ve porseleni, formülü seçtiğim aynı nedenle seçtim: bunlar kimseyi hiçbir şeye ikna etmeye çalışmayan sade malzemeler. Bir duvara bırakılmış, elle kesilmiş, sırlanmış bir parça tartışmaz. Sempati ya da ilgi istemez. Bir oranı ifade eder ve yoluna devam eder, ve eğer o oranın kendi versiyonuna sahip biriyseniz, bunu anında tanırsınız — bunun bir versiyonunu gerçekten yaşamış hiç kimsenin formülün kendisine açıklanmasına ihtiyacı olmamıştır. Eğer bunu düşünmek için hiç nedeniniz olmamışsa, plaket bunu ilk kez düşündüğünüz an olabilir, bu da gayet iyi.

Herkesin sayıları farklıdır. Formül sabit bir ifade değil, bir şablondur. Herkes kendi X ve Y'sini yazabilir — 2=1, 4=4, 1=0 — ve sayılar ne olursa olsun bu, o kişinin hayatı hakkında özgül ve gerçek bir şey ifade edecektir. Projenin kendi plaketlerimden çok daha fazlasına dönüşmesinin nedenlerinden biri de bu: arkadaşlar parçaları kendi şehirlerine taşıdı, bir arkadaşım tamamen kendi girişimiyle bir tane yerleştirdi ve sergilerde tanıştığım insanlar benim yerime kendi sayılarıyla bir plaket yapıp yapamayacağımı sordu. Her versiyon, kendi başına yeterli, tam bir cümledir. Kimsenin, taşıdığı şeyi hissetmek için notasyonu açıklamasına gerek yoktur.

Biri bu plaketlerden birinin önünde durduğunda istediğim şey, her ayrıntının anlaşılması değil illa ki. Bir tanıma anı istiyorum — sayılarını hiç yüksek sesle söylememiş birinin, bunları söylemenin biçiminin zaten var olduğunu, bir duvarda sessizce oturup ihtiyacı olan herkesi beklediğini görmesini. 5=3'ün arkasındaki tüm fikir bu: iletilecek bir mesajı olan bir kampanya değil, herkesin kendi başına doldurabileceği bir formül.