Gürcistan'a Dönüş: Bu Kez Sessizliği Seçmek

Gürcistan zaten bu projenin en kişisel bölümlerinden birini barındırıyor — 2016'daki geziden daha önce yazmıştım, eve döndükten hemen sonra hamileliğin gelişmeyi durdurduğu haberiyle sona eren o gezi. Uzun bir süre boyunca, ülkeyi o haberi düşünmeden aklıma getirmek bile zordu.

Bu yüzden Ağustos 2025'te tekrar gittiğimde, alışılmış yaklaşımımdan farklı bir şey yaptım. Bir başkent ya da kalabalık bir sokak köşesi yerine plaketi Kakheti şarap bölgesindeki Telavi'ye götürdüm ve onu Aziz Georgios Kilisesi'nin yakınına, sessizce bıraktım — kalabalıklardan uzakta, kimseye bir şey açıklamam gerekmeyecek bir yerde.

Yine Gürcistan'dayım, ama bu kez büyük şehirler yerine huzurlu, sakin bir yer seçtim. Düşük yaşadıysan, kendi başına kalabileceğin bir alana ihtiyacın oluyor.

Bu seçimin asıl nedeni tam olarak bu. Bu projenin çoğu kamusal alanda, kalabalık duvarlarda gerçekleşiyor; bazen bir arkadaş çekim yapıyor, bazen bir yabancı yerleştirme sırasında yanımdan geçiyor. Bu seferki bir izleyiciye ihtiyaç duymuyordu. Bazı yerlere geri dönüldüğünde onlarla nazikçe ilgilenmek gerekiyor, ve bazı günler yaya trafiğinin olduğu bir sokak köşesi yerine yalnızlığı çağırıyor.

Sessiz bir yerleştirmenin daha az değerli olduğunu düşünmüyorum. Bazı yerler bir şehrin ortasında bir duvar ister, bazıları ise bir kilise, bir bağ ve kimsenin izlemediği bir öğleden sonradan başka bir şey istemez. Başka plaketler de sokaklar yerine doğal manzaralara yol buldu, ve bu her olduğunda bana bu projenin hiçbir zaman gerçekten izleyici sayısıyla ilgili olmadığını hatırlatıyor. Bir kayıptan sonra gerçekten geriye kalan şey de çoğu zaman gürültülü değil — daha çok, oturacak bir yere ihtiyaç duyan, çok daha sessiz bir şey.

Her şehrin dramatik bir hikâyeye ihtiyacı olduğunu düşünmüyorum. Bazen hikâye sadece şudur: bir zamanlar acı veren bir yere geri döndüm ve bu sefer kendime orada sadece var olabilmek için alan tanıdım.