Madrid ve Porselene Geçiş

Bu projenin ilk yılında her plaket elle kesilmiş ve elle sırlanmış seramikti — sağlam, kenarları biraz pürüzlü, her biri bir öncekinden hafifçe farklı; çünkü onları tek tek kendim şekillendirip pişiriyordum.

Bunun değiştiği yer, Haziran 2025'te Madrid oldu. Şehre parçanın yeni bir versiyonunu getirdim — aynı formül, aynı "5=3", ama kille elle yapılmak yerine porselenden dökülmüş. Porselen bir kalıp gerektirir; bu da önceki seramik parçalara göre daha fazla tutarlılık ve daha ince, daha beyaz bir yüzey anlamına gelir, ama aynı zamanda o ana kadar projeyi tanımlayan el yapımı düzensizliğin bir kısmından vazgeçmek demekti.

Tam bir yıldır sokak sanatım şunu söylüyor: "Yalnız değilsin! Güçlüsün! Ve bu geçecek." Bu hafta Madrid'de — parçanın yeni bir versiyonu — yeni bir stil ve renk. Dökme porselen.

Bu küçük bir karar değildi. Malzeme değiştirmek, bir süreci yeniden öğrenmek anlamına geliyordu — yeni kalıplar, yeni pişirme sıcaklıkları, bir parçanın başarılı olmadan önce başarısız olmasının yeni yolları. Ama bir yılın sonunda, projenin, tek tek elimle şekillendirebildiğimin ötesine büyüyebilmesini istedim ve porselen dökümü bu kapıyı açtı.

Bu malzeme değişikliklerini tam anlamıyla birer yükseltme olarak görmüyorum — porselen, başladığım seramikten daha iyi değil, sadece farklı; kendi sınırları ve kendine özgü bir güzelliği var. Bunun yerine beş küçük plakete dönüşen çatlak bir tabak bana aynı şeyi başka bir açıdan öğretti: malzeme direnmeye devam ediyor, proje de neyin izin verip vermeyeceğine uyum sağlamaya devam ediyor. Muhtemelen asıl ortak izlek de bu — tek bir malzemeden çok — o hafta kilin, porselenin ya da fırının izin vermeye karar verdiği her neyse onunla sarmalanmış, ama tıpatıp aynı kalan bir formül.

Madrid'in plaketi, bu yeni malzemeyi dünyaya taşıyan ilk parça oldu. Sonuncusu da olmayacaktı — gebelik testi afişleri ve daha sonra gelen çıkartma sayfaları da aynı içgüdüden doğdu: formülü tıpatıp aynı tut, geri kalan her şeyle deneme yapmaya devam et.